هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه بیانگر درد پنهانی و عشق عمیق شاعر است که در آن از مفاهیمی مانند عشق، رنج، مرگ، و مهربانی استفاده شده است. شاعر از یار خود می‌خواهد که او را بکشد یا زنده کند، و اشاره می‌کند که حتی نامهربانی یارش برایش شیرین است. همچنین، او به شهرت خود در عشق در جوانی و پیری اشاره می‌کند و اعلام می‌کند که همیشه از یارش محافظت خواهد کرد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند مرگ و رنج عشق نیاز به بلوغ فکری دارد.

شماره ۱۹۵ - عیانست از رخ کاهی، ز اشک ارغوانی هم

عیانست از رخ کاهی، ز اشک ارغوانی هم
که دارم درد پنهانی به دل داغ نهانی هم ۱

به خونم کش که مرگ و شربت مرگ از تو عاشق را
ز عمر جاودانی به ز آب زندگانی هم ۲

توانی کشت در یک لحظه چون من صد اگر خواهی
و گر خواهی به یک دم زنده کردن می توانی هم ۳

بود از ماهرویان مهربانی خوش، تو آن ماهی
که باشد مهربانی از تو خوش نامهربانی هم ۴

نه من در عهد پیری شهره ی عشق جوانانم
که در عشق جوانان شهره بودم در جوانی هم ۵

کنم پیوسته تا منع رقیبان از سر کویش
بر آن در روز دربانی کنم شب پاسبانی هم ۶

رفیق ار بی زبانم من چه غم چون هست یار من
زباندانی که می داند زبان بی زبانی هم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۱۹۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۹۴ - نثار راه جانان کی سزد جانی که من دارم
گوهر بعدی:شماره ۱۹۶ - چه حسن است اینکه گر صد بار رویت هر زمان بینم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.