شماره ۲۲۳ - شب تا به روز بر سر کویت فغان کنم

شب تا به روز بر سر کویت فغان کنم
شاید که از فغان دل تو مهربان کنم ۱

شد داستان غمم به جهان وز شرار عشق
از آنکه داستان به جهانم نهان کنم ۲

یک مشت استخوانم و شادم مگر شبی
زین استخوان سگان ترا میهمان کنم ۳

گریم به یاد سرو قد گلعذار خویش
چون در چمن نظاره ی سرو چمان کنم ۴

سوز دلم به پیش تو روشن نمی شود
خود را اگر چه شمع سراپا زبان کنم ۵

گفتم ز حد گذشت جفایت به خنده گفت
بگذار تا ترا به وفا امتحان کنم ۶

از خانقاه و مدرسه دل وانمی شود
چندی رفیق جای به کوی مغان کنم ۷