شماره ۲۳۵ - دوستان را به خود از بهر تو دشمن کردم

دوستان را به خود از بهر تو دشمن کردم
کس به دشمن نکند آنچه به خود من کردم ۱

دامنم گشت ز خون مژه گلگون این بود
آن گل عیش که من بی تو به دامن کردم ۲

خرمن هستی خود سوختم از آه ببین
که چه با خویش من سوخته خرمن کردم ۳

کم دلت سوخت به حال دلم از آتش آه
از چه سوز دل خود پیش تو روشن کردم ۴

یادم از روی تو و کوی تو آمد هر گاه
بی تو سیر گل و نظاره ی گلشن کردم ۵

کردم اندیشه ی فردوس برون از سر خویش
بر سر کوی تو آن روز که مسکن کردم ۶

نشدم کامروا از حرم و دیر رفیق
به عبث پیروی شیخ و برهمن کردم ۷