شماره ۶۸ - تا صید تو شد مرغ مرا بال وبال است

تا صید تو شد مرغ مرا بال وبال است
دانست که از دام تو پرواز محال است ۱

نالیدم و صیاد ز باغم به قفس برد
دیگر نتوان گفت که دل بیهده نال است ۲

در مرحله ی عشق که صد سلسله یک زلف
نشگفت اگر شیر ژیان صید غزال است ۳

سوری ثمر سرو و سمن بار صنوبر
این گبن نو خیز ندانم چه نهال است ۴

آراست فلک بدر و هلالی به دو هفته
کابروی و رخ ماه ترا این دو مثال است ۵

بی جبهه ببین وجهش و بی جفت نگر طاق
شبه رخ و ابروی تو کی بدر و هلال است ۶

یا رب چکند با غم ایام جدایی
آن را که غم از هجر تو در عین وصال است ۷

می از کف آن شاهد خورشید شمایل
مسرای حرامم که بدین وجه حلال است ۸

گر چشم نپوشی وکنی ترک تغافل
دانی که صفایت ز فراقت به چه حال است ۹