هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از خورشیدی سخن میگوید که نماد امید و روشنایی است، اما ناگهان سرد و خاموش میشود. او تعجب میکند که چگونه چنین خورشید درخشانی میتواند سرد شود.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و استعاری است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با مفاهیم مرگ، فناپذیری و استعارههای موجود در متن ارتباط برقرار کنند.
رباعی ۱۸۶ - ای خورشیدی که نورت از روی امید
ای خورشیدی که نورت از روی امید
گفتم که به صدر ما نماند جاوید ۱
ناگه به چه از باد اجل سرد شدی
گر سرد نگردد این نگارین خورشید ۲
گفتم که به صدر ما نماند جاوید ۱
ناگه به چه از باد اجل سرد شدی
گر سرد نگردد این نگارین خورشید ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۵۰۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۸۵ - ای دیدن تو راحت جانم جاوید
گوهر بعدی:رباعی ۱۸۷ - یک ذره نسیم خاک پایت بوزید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
