هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از درد و رنج خود میگوید و از تاریکی و سیاهی روزگار خود شکایت میکند. او تنها امید خود را به لطف و فضل دیگری میبندد که شاید بتواند او را از این وضعیت نجات دهد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، موضوعات مربوط به رنج و ناامیدی نیاز به بلوغ ذهنی دارد.
شماره ۱۸ - کس را نبود حال تباهی که مراست
کس را نبود حال تباهی که مراست
تاریک تر از روز سیاهی که مراست ۱
فضل تو مگر شفیعم آید که گذشت
دشوار نماید از گناهی که مراست ۲
تاریک تر از روز سیاهی که مراست ۱
فضل تو مگر شفیعم آید که گذشت
دشوار نماید از گناهی که مراست ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۶۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷ - از خود همه تا نمرد کس زنده نشد
گوهر بعدی:شماره ۱۹ - با یاد خودم دوام دمسازی بخش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
