درباره صفایی جندقی

یرزا احمد جندقى متخلص به «صفایی» دومین فرزند یغماى جندقى است که در سال ۱۲۳۶ ه.ق درخور، مرکز منطقهٔ جندق و بیابانک به دنیا آمد. مادر او هما سلطان از اهالى کاشان و از بستگان حاج ملا احمد نراقى (مجتهد مشهور شیعى) دومین همسر یغماى جندقى است. پدرش یغما، وی را به نام و تخلص ملا احمد نراقی که تخلص «صفایی» داشت «احمد» و «صفایی» نام گذاشت. میرزا احمد تحصیلات مقدماتى را در زادگاهش فراگرفت و سپس نزد پدر و برادرش (میرزا اسماعیل هنر) به تکمیل معلومات خود پرداخت. صفایى جندقى پس از سفرهایى به سمنان و تهران، روستاى جندق را براى اقامت برگزید و تا پایان عمر در همانجا از راه کشاورزى و دامدارى به امرار معاش پرداخت. صفایى جندقى در مدت حیات خود چهار همسر برگزید و از آنان داراى بیست فرزند شد که برخى از آنان اهل ادب و هنر بودند: محمدحسن کیوان ملقب به عمادالشعراء، میرزا محمدحسین متخلص به «فرهنگ» و متولد ۱۲۶۹ ه.ق، میرزا ابوالقاسم وفایى ادیب و خوشنویس و میرزا عبدالکریم که اغلب نسخه‌هاى دیوان صفایى جندقى به خط اوست. محمدحسن کیوان، فرزند ارشد صفایى جندقى از جانب ظل‌السلطان (حاکم اصفهان) به «عمادالشعراء» ملقب شده و در شعر از تخلص «خرد» استفاده مى‌کرده و منظومهٔ هزار و یکشب او حاوى داستان‌هاى نو و ابتکارى است و همو در شمار نخستین شاعرانى است که براى کودکان نیز شعر مى‌سروده‌است. فرزند او میرزا فتح‌الله مشهور به «کیوان ثانى» از شاعران منطقۀ بیابانک بوده و در شعر «پرویز» تخلص مى‌کرده‌است.
دیوان چاپى صفایى جندقى شامل غزلیات، انابت‌نامه، رباعیات انابیه، رباعیات عاشقانه، ماده تاریخ‌ها، مراثى عاشورایى در ۱۱۴ بند، مثنوى «رقیه‌نامه» حاوى ۳۱۵ بیت، نوحه‌ها و ترجیع‌بند است که با تصحیح آقاى سید على آل داود توسط چاپ و انتشارات آفرینش در سال ۱۳۷۰ چاپ و منتشر شده‌است.

آثار ویدئویی و صوتی مرتبط با این منبع
شماره ۱ - یا رب می ملعنت به جامم نکنی شماره ۲ - غیر از نیکی ز نیک ناید کاری شماره ۳ - یک عمر ز حضرت تو رخ تافته ام شماره ۴ - یارب مفتون هیچ کارم نکنی شماره ۵ - عزت که دهد اگر تو خوارم خواهی شماره ۶ - با آن همه رحمت ار امانم ندهی شماره ۷ - محشر محشر اگر گناه است مرا شماره ۸ - برخیز دلا که ملک بی چون طلبیم شماره ۹ - روزی که رجوع جان به تن خواهد بود شماره ۱۰ - آن روز که سوی توست راه همه کس شماره ۱۱ - غم نیست که بندگی بسی نیست مرا شماره ۱۲ - یا رب به محبت خود انبازم کن شماره ۱۳ - با یاد تو روز و شب شمار است مرا شماره ۱۴ - یا رب به مقربین درگاه قسم شماره ۱۵ - در پای تو جز مرگ هوس نیست مرا شماره ۱۶ - یارب به بیاض سینه ی طور قسم شماره ۱۷ - از خود همه تا نمرد کس زنده نشد شماره ۱۸ - کس را نبود حال تباهی که مراست شماره ۱۹ - با یاد خودم دوام دمسازی بخش شماره ۲۰ - رو سوی که آرم ار تو راهم ندهی شماره ۲۱ - یا رب ز کرم بر من غمناک ببخش شماره ۲۲ - جز فضل تو کس یافت کجا دادرسی شماره ۲۳ - یا رب چه شود اگر کنی بعد هلاک شماره ۲۴ - آن را که ز هر جهت نباشد به تو راه شماره ۲۵ - یارب تو به فضل و رحمتم در بگشای شماره ۲۶ - یارب مأیوسم از در خویش مکن شماره ۲۷ - چون نیست مرا در دو جهان غیر تو کس شماره ۲۸ - آن عهد درست کز ازل بستم نیست شماره ۲۹ - یارب به رخم ز فضل درها بگشای شماره ۳۰ - در حق خود ازگناه بی حد کردن شماره ۳۱ - هر چند به فر کرمت مغروریم شماره ۳۲ - دشمن کامیم اگر منافق باشیم شماره ۳۳ - این بار نه حکم نصر جاری کردی شماره ۳۴ - بس اشک ز دیده متصل رفت مرا شماره ۳۵ - یا رب به شکیبائی ایوب قسم شماره ۳۶ - رفتیم بر نگار هرکارهٔ خویش شماره ۳۷ - تا عشق مرا ذکر تو در سینه سرشت شماره ۳۸ - ای دوست کمال از تو و نقصان از ماست شماره ۳۹ - گر مرد ثواب اگر ز اهل گنه است شماره ۴۰ - عصیان تو پیش خلق خوارم کرده است شماره ۴۱ - افتادکجا سوی گدائی نگهش