بند ۲۱ - کای یار بی کسان سخن جان گزا زدی

کای یار بی کسان سخن جان گزا زدی
کآتش به جان دوده ی آل عبا زدی ۱

داری سرشکستن دل های ما که تیغ
بستی به قصد دشمن و بر قلب ما زدی ۲

داغی که بود در خور اعدای سخت جان
از ماجرای خود به دل ما چرا زدی ۳

آن ضربتی که سینه ی بیگانه را سزاست
بی دست و تیغ بر جگر آشنا زدی ۴

آتش زدی به خلوتیان حریم قدس
بی پرده زین سخن که به ما بر ملا زدی ۵

دم درگلوی ما همه شد آتشین گره
در پاسخ تو تا دم از این ماجرا زدی ۶

دامن کشیدی از من و کلثوم گوییا
دامن بر آتش دل خیر النساء زدی ۷

خود را قتیل و اهل حرم را اسیر گیر
پندار خود که بر صف قوم دغا زدی ۸

رفتی به سوی مقتل وگشتی نگون ز اسب
خفتی به روی خاک و به خون دست و پا زدی ۹

ایل حجاز ساز حسینی کنند راست
تا با مخالفان عراق این نوا زدی ۱۰

از پرده ی جگر همه چون نی نوا زنند
تا تو قدم به ناحیه ی نینوا زدی ۱۱

کیوان فراشت رایت کرببلای ما
تا تو علم به بادیه ی کربلا زدی ۱۲

کردی به دست خویش سر خویش و اقربا
گوی ولا و بر سر کوی بلا زدی ۱۳

در پای دوست دست فشاندی ز ماسوا
در راه قرب بر دو جهان پشت پا زدی ۱۴
این گفت و رفت از خود و افتاد بر زمین ۱۵
برخاست بار دیگر و با گریه گفت این ۱۶