بند ۷۰ - دردا که دیو و دام بیابان کربلا

دردا که دیو و دام بیابان کربلا
بردند تخت و تاج سلیمان کربلا ۱

اشک آب سرد و لخت جگر نان گرم بود
آماده در تدارک مهمان کربلا ۲

فلکی به جودی آمد و فلکی به خون نشست
طوفان نوح بنگر و طوفان کربلا ۳

برد و سلام نار خلیل ار خموش کرد
روشن پس از جهان همه نیران کربلا ۴

شمشاد و سرو یاس و گل از تیشه ی ستم
شد بیش و کم قلم ز خیابان کربلا ۵

نز قطع نخل های طری خسته شد چه سود
نه شرم داشت از رخ دهقان کربلا ۶

پنداری از تسامح و تقصیر خصم بود
این یک خلف که ماند ز سلطان کربلا ۷

گلچین به باغبان نه ترحم نه ترس داشت
این گل نچید اگر ز گلستان کربلا ۸

از هیچ اعتنایی و غفلت به جای ماند
این یک سپرغم از همه بستان کربلا ۹

در خون وی مساهله نز باب رحم رفت
قتلی دگر نبود در امکان کربلا ۱۰

دهر از جهات دست تطاول بر او گشود
چون پا برون نهاد ز سامان کربلا ۱۱

پیداست التهاب و عطش پیش اهل دل
از آب و رنگ گوهر و مرجان کربلا ۱۲

تا بنگری به چشم خود آیات تشنگی
بگذر به خاک و ریگ بیابان کربلا ۱۳

با صد زبان و دست نیارم نوشت و گفت
تا حشر یک حدیث ز دستان کربلا ۱۴
ظلمی که بی گزاف برون رفته از حساب ۱۵
حاشا کی از ضمیر توان برد در کتاب ۱۶