بند ۱۱۰ - گو خصم دل چرا به ستم رام می کنی

گو خصم دل چرا به ستم رام می کنی
هر لحظه اش به یک ستم آرام می کنی ۱

آخر چرا شکنجه جاوید این دو روز
از بهر جان خویش سرانجام می کنی ۲

برگ قتال قاسم ناشاد می نهی
ساز مصاف اکبر ناکام می کنی ۳

با مذهبی که کفر تبری کند از آن
خاکت به حلق دعوی اسلام میکنی ۴

خون خدا به خاک خطا ریختی و باز
کورانه ازکتاب وی اعظام می کنی ۵

روی از در صمد که محل وقوف بود
برتافتی و سجده ی اصنام می کنی ۶

با اهل صدق گر بودت عمر سرمدی
طبعت عداوت است که مادام می کنی ۷
روز جزا که قطع شد از هر درت امید ۸
حشر تو با یزید و عذاب تو بایزید ۹