بند ۱۱۱ - چون تن به خاک مقتلش از پشت زین رسید

چون تن به خاک مقتلش از پشت زین رسید
وجه خدا ز روی رضا بر زمین رسید ۱

غلطید از اسب راکع و حمد خدای گفت
در سجده اوفتاد و به خاکش جبین رسید ۲

روح الامین ز اشک به فرقش فشاند آب
فریادش از عطش چو به عرش برین رسید ۳

از امت اجر زحمت یاسین اگر نبود
این ظلم ها چرا به امام مبین رسید ۴

شد با اجل دچار چو در دست بوالحنوق
تیری سه شعبه به دل از شست کین رسید ۵

از چوب و سنگ و اسلحه ی دیگرش مپرس
ز آن زخم ها که بر بدن نازنین رسید ۶

بی خود یهود و گبر و نصاری گریستند
زین مایه وهن ها که به ارباب دین رسید ۷
ننهاد هرکه بر دل و جان داغ ماتمت ۸
جاوید بی نصیب شد از شادی غمت ۹