شمارهٔ ۴ - لاادری قائله

چشم مستت می‌برد هر لحظه دل مشتاق را
زلف مشکینت پریشان می‌کند عشاق را ۱
در جواب او ۲

هردم از نرمی کشد اطلس به بر مشتاق را
صوف از کرمی بر دهر لحظه دل عشاق را ۳

زان گریبانی که دم از عنبرینه می‌زند
می‌دمد بویی و مشکین می‌کند آفاق را ۴

با وجود ساعد عقد سپیچ کلفتن
من نگیرم دست هر مهروی سیمین‌ساق را ۵

واله آن قاولوغم کز طاق جیب آویختند
روشن است این خود که قندیلی بود هر طاق را ۶

کف بر او صابون زند تا جامه گردد سفید
گو بیا اشنان و بنگر در جهان اشفاق را ۷

رخت‌ها را دان سپه یا ساقی سلطان تن
لاجرم هرچند که رختی کشد یا ساق را ۸

خرقه را ساقی زیارت کن بجو برد یمن
نیست هم کم زردکی و ریشه بسحاق را ۹