شمارهٔ ۴۹ - خواجه حافظ فرماید

صوفی نهاد دام و سرحقه باز کرد
بنیاد مگر با فلک حقه باز کرد ۱
در جواب او ۲

خرم تنی که گوی شب از جامه باز کرد
پارا بنرمدست نهالی دراز کرد ۳

با انکه یکدرم نتوان بست اندرو
دستار کهنه بین که مرا سرفراز کرد ۴

منت پذیر کرد ززیلو که با نمد
از بوریاو پوستکت بی نیاز کرد ۵

حقا که از حقیقت مسواک غافلست
حمل عمامه انکه بروی مجاز کرد ۶

دامن فشاند بر قدک آندم تنم که دست
بر آستین صوف مربع دراز کرد ۷

گر کسنه قیام بطاعت توان نمود
بیش و پس برهنه نشاید نماز کرد ۸

قاری بکرد بالشک نازروی کت
آنکو نداد تکیه چه عشرت چه ناز کرد ۹