شماره ۱۹ - مگر برادر دیرین بنده خواجه کمالی

مگر برادر دیرین بنده خواجه کمالی
گمان کند که چنو نیز من بفضل و کمالم ۱

خدای داند و دانشوران علم حقایق
که می نگنجد در خاطر این گزافه خیالم ۲

بهیچ بسته گروهی خیال بس عجب آید
از این گروه خطاپوی و این خیال محالم ۳

یکی سروده بمدح آسمان جود و سخایم
یکی ستوده بوصف آفتاب عز و جلالم ۴

بقس ساعده این یک کند بنطق همالم
بمعن زائده آن دگر ز جود مثالم ۵

یکی بنثر سراید فزون ز صابی وصاحب
یکی بشعر ستاید به از جمال وکمالم ۶

برند وقت و دهندم بها گزافه مدایح
ز ناستوده سخن ها که پر کنند جوالم ۷

نه کودکم که ز دامان برند گوهر غلطان
کنند پر بعوض دامن از شکسته سفالم ۸

چه مایه وقت گرانمایه کم عزیزتر از جان
همی برند چو غارتگر از یمین و شمالم ۹

چه یاوه گوی بگرد دراز گوشم پویان
که گوش پهن کند تا چه بشنود ز مقالم ۱۰

اگر ز باد و دم این گروه سرخ شود روی
سیاه و سوخته وتیره باد همچو زغالم ۱۱

ز بسکه سم ستور و کمیز گاو و خرایدر
گرفته لای عفن چشمه های آب زلالم ۱۲

تفو بریش من بیخرد اگر ز سفاهت
بدین گزافه مدیحت سبال خویش بمالم ۱۳

بجان باده فروشان قسم که باد نیارد
وزید ازین همه بیهوده یاوه گو بسبالم ۱۴

خدای بنده گواه است و بندگان عزیزش
کنون که نیمه صدر افزون شدند بسالم ۱۵

که سوی دیده دل روشن است کم بجز از حق
اگر بدل گذرد نیست جز خیال ضلالم ۱۶

همای قدسی و از آشیان خویش فتاده
بدین خرابه جغدان گسیخته پر و بالم ۱۷

درون خانه تنها نشسته بسته برخ در
بوقت خویش بگریم بحال خویش بنالم ۱۸

چو آفتاب عیان شد بمن که نیست از این خوان
بغیر خون دل و آب دیده رزق حلالم ۱۹

امید مهر ندارم ز دوست تا چه ز دشمن
یکی است تشنه بخونم یکی گرسنه بمالم ۲۰

چو کرد کلک کمالی ز حال خویش رقم نیز
نگاشت خامه این بی کمال صورت حالم ۲۱