شماره ۲۳ - ای پسر گر کنی مرا پسری

ای پسر گر کنی مرا پسری
بندگی کن به مردم هنری ۱

بی هنر چون درخت خار آور
با هنر چون درخت باروری ۲

بایدت کند و سوخت در آتش
چون نه شاخ و نه سایه نی ثمری ۳

زی خردگام زن ز بی خردی
زی خبر راه پو ز بی خبری ۴

بهتر آدمی شود زنده
که همان مردنست بی هنری ۵

چون زر اندوده نقش گاو و خراست
بی هنر پوشد ار قبای زری ۶

خویشتن را پیمبری خو کن
اگر از دوده ی پیامبری ۷

راه چونین پدر اگر نروی
زشت و ناخوب و ناخلف پسری ۸

پسری کن مرا به علم و هنر
تا کنم نیز من تو را پدری ۹

ما سفر کرده و جهان دیده
تو نبرده رهی و نو سفری ۱۰

از پی ما بپو که هر که نکرد
رهروی می نکرد راه بری ۱۱

ره چنین سخت و با نشیب و فراز
رهبر ار نه چسان شوی سپری ۱۲

آدمی را به هوش و عقل و خرد
بندگی کرده اند دیو و پری ۱۳

راه خیره سران مپو که زیان
بینی از سرکشی و خیره سری ۱۴

گر کنی ره به بزم پرده دران
پرده ی ما و خویشتن بدری ۱۵

روز و شب بایدت که چون دانا
ساعت عمر خویش بر شمری ۱۶

هر چه در خور بود به هر ساعت
بسپاری و ژرف در نگری ۱۷

هر شب و روز را سه بهره کنی
که ز هر بهره بهره ای ببری ۱۸

بهره ای بهر بندگی کردن
که از این بهره نیک بهره وری ۱۹

وان دوم بهره بهر آسایش
که بگویی و بغنوی و خوری ۲۰

وان سه دیگر به کار و کرد جهان
آمد و رفت و گفت و بیع و شری ۲۱

حیله ای به ز راستی نبود
تا نگردی بگرد حیله وری ۲۲

دو جهان از برای تو کردند
که تو از دو جهان عزیزتری ۲۳

از دو گیتی فزون بود معنات
گرچه بسیار خرد و مختصری ۲۴

تو گدای خدا گدای تو خلق
گر گدایی گدای معتبری ۲۵

هر شب و روز می بگرد سرت
گردد این آفتاب باختری ۲۶

همه گیتی به سوی تو پویند
که تو هم کعبه ای و هم حجری ۲۷

نزد نامحرمان به حرص و طمع
تا بکی آب مردمی ببری ۲۸

همه گیتی سوی تو ره سپرند
که تو سوی خدا ره سپری ۲۹