شماره ۹۷ - کس نیست که از لعل تو دشنام شنیده است

کس نیست که از لعل تو دشنام شنیده است
وز حسرت آن لب، لب خود را نگزیده است ۱

رخ سرخ و لبت سبز و کبود است و بگور است
آن روی که بوئیده و آن لب که مکیده است ۲

آن لعل ز گفتار بگو بهر چه رفته است
و آن رنگ ز رخسار بگو از چه پریده است ۳

می خورده و ساغر زده و عربده کرده
بیخود شده وز خانه ببازار دویده است ۴

صد بار بدو گفته ام از صحبت نا اهل
پرهیز کن، اما چه کنم خود نشنیده است ۵

این خانه به تاراج شد این خیمه بیغما
چون خانه خدا سفره چنین عام کشیده است ۶

این میوه خورد آنکه چنین رخنه نموده است
این گنج برد آنکه چنین نقب بریده است ۷

شیرین شده آن غوره که دیروز ترش بود
فرداش بچینند که امروز رسیده است ۸

یکروز ببینی که گریبان تو گیرد
این خون که بدامان من از دیده چکیده است ۹

یکروز بپرسی که بپای تو خلد باز
این خار که در چشم من از مژه خلیده است ۱۰

غیر از دل مجروح حبیبت که در آنشهر
زآمیزش اغیار ز کوی تو رسیده است ۱۱

صیدی دگر از قید کمند تو نجسته است
مرغی دگر از دام هوایت نپریده است ۱۲