شماره ۱۱۵ - در ازل باده کشان چون گل پیمانه زدند

در ازل باده کشان چون گل پیمانه زدند
ماند یک قبضه، از آن سبحه صد دانه زدند ۱

دل دیوانه عشاق چو شد خانه راز
قفلی از عقل و خرد بر در این خانه زدند ۲

سخت حیرانم از این قصه که صاحب نظران
تهمت عقل چرا بر من دیوانه زدند ۳

دم ز اسرار حقیقت چو نشایست زدن
پرده ای بر سخن از قصه و افسانه زدند ۴

یک نوا بود گهی از لب منصور و گه از
نخله طور و گه از استن حنانه زدند ۵

گه ز سیمرغ و گه از قاف سرودند سخن
گاهی از شمع مثل، گاه ز پروانه ردند ۶

این همه بعد مسافت ز ازل تا بابد
یک قدم بود که با همت مردانه زدند ۷

مسند خواجگی از دست نهادند ز شوق
پشت پا بر سر و بر افسر شاهانه زدند ۸

دولت پیر مغان بود که نوبت گه او
گاه در کعبه گهی بر در میخانه زدند ۹

کاروانهای عجب با دف و ناقوس طلب
جرس از ساحت چین تا در فرغانه زدند ۱۰

خیمه سلطنتش را که نگنجید بعرش
در فضای دلی آشفته و ویرانه زدند ۱۱

گاه از آن چهره مثلها برخ لاله و گل
گاه از آن طره سخنها بلب شانه زدند ۱۲

بخیال لب میگون تو در بزم طرب
چه سخنهای عجب کز لب پیمانه زدند ۱۳

رمزی از زلف تو و نکته ای از خال تو بود
این مثلها که گه از دام و گه از دانه زدند ۱۴

این سخنها که غریب است بگوش دو جهان
ناله ها بود که عشاق غریبانه زدند ۱۵