هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی به زیبایی‌های معشوق و تأثیرات عشق بر دل عاشق می‌پردازد. شاعر با استفاده از استعاره‌هایی مانند لب لعل، پسته، نرگس مست، و خمر روحانی، زیبایی‌های معشوق و تأثیرات سحرآمیز او را توصیف می‌کند. همچنین، مفاهیمی مانند درد دل، درمان عشق، و بخشش لطف الهی نیز در شعر دیده می‌شود.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه‌ای است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۱۲۴ - پسته گر چون لعل جانبخش تو خندانی کند

پسته گر چون لعل جانبخش تو خندانی کند
کی تواند چون لب لعلت سخندانی کند ۱

کار دل آمد بجان از درد و رنجوری و لیک
گر طبیب ما تو باشی درد درمانی کند ۲

بر جراحتهای ناسور دل یاران توان
زد نمکها، گر زنخدانش نمکدانی کند ۳

زهر غم شهد است اگر دلدار دلداری دهد
کار جان سهل است اگر جانانه جانانی کند ۴

نرگس مستانه اش از یک نگاه آشنا
با لب خاموش من صد راز پنهانی کند ۵

غمزه شوخ تو با دلدادگان از قهر و لطف
روز و شب پیدا و پنهان آنچه میدانی کند ۶

اینچنین مستی که در چشم بت دلجوی ماست
خمر روحانی کند نی راح ریحانی کند ۷

ما گدایانرا بود چشم طمع از خوان لطف
لعل دلجوی تو هر روزی که مهمانی کند ۸

بخش درویشان فرستد خسرو از احسان
مجلس عشرت چه در خرگاه سلطانی کند ۹

قسمت موران چرا از دعوت یاران نداد
آنکه با لعل لبش دیوی سلیمانی کند ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۱۷۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۳ - شیخ و زاهد را خمیر از سبحه صد دانه بود
گوهر بعدی:شماره ۱۲۵ - گفتمش هندوی زلفت، گفت طراری کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.