شماره ۱۲۳ - شیخ و زاهد را خمیر از سبحه صد دانه بود

شیخ و زاهد را خمیر از سبحه صد دانه بود
طینت میخوارگان نیز از گل پیمانه بود ۱

در ره سعی و طلب عقل نخستین کز ازل
زد قدم در کوی عشقش، یک دل دیوانه بود ۲

از ازل چندین همه بعد مسافت تا ابد
پی سپار یک قدم از همت مردانه بود ۳

از زبان شمع روشن شد که در بزم شهود
نقش سیمرغ تجلی بر پر پروانه بود ۴

نه فلک چون نه صدف در دیده گوهر شناس
شد عیان لیکن درونش جای یک در دانه بود ۵

مردم چشم جهان و چشم مردم در جهان
عین انسان شد که همه گنج است و همه ویرانه بود ۶

محرم راز اندران گیسو که با چندین زبان
با حریفان دم نزد از پیچ و تابش، شانه بود ۷

خورده بود از خون دل آبی نهالش کان ستون
روز و شب اندر فراق روی او حنانه بود ۸

دارم این یک بیت از رندی که یک گردون خرد
بودش اندر سر ولی در دیده ها، دیوانه بود ۹

هر چه می‌گفتند مردم هر چه می‌گفتیم ما
یک قدم چون پیش بنهادم همه افسانه بود ۱۰