هوش مصنوعی: این متن شعری از مولانا است که به مفاهیم زندگی، مرگ، تولد دوباره، گذر زمان و ارزش‌های انسانی می‌پردازد. شاعر از مخاطبان می‌خواهد که از زندگی گذرا و مادی فراتر روند، به دنبال معنویت و حقیقت باشند و از طمع و دلبستگی‌های دنیوی دوری کنند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، برخی از واژگان و استعاره‌های به‌کاررفته نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی دارند تا به‌خوبی درک شوند.

شماره ۱۳۴ - تا چند از این خاک بمیرید و بزائید

تا چند از این خاک بمیرید و بزائید
گامی بگذارید و بر افلاک بر آئید ۱

بکبار بمیرید و دوم بار نمیرید
یکبار بزائید و دوم بار مزائید ۲

یکروز مباشید و همه روز بباشید
یکدم بمپائید و همه سال بپائید ۳

از لب بسوی کوه وز که باز سوی لب
خواهید روان شد که همه رجع صدائید ۴

باز آمدن و رفتن از این خانه شما را
از چیست بپرسید که چونید و چرائید ۵

بر دولت و بر مال فزایش نکند سود
آن سود بود سود که بر خود بفزائید ۶

خود منبع شهد و شکر و کان نباتید
تا چند بطمع شکر انگشت بخائید ۷

ای پاک نژادان فلک قدر ملک صدر
تا کی بدر مفلسکان چهره بسائید ۸

زین سوی بدان سوی و زین کوی بدان کوی
چون یوسف مصرید که در بیع و شرائید ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۱۸۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۳۳ - گاهی سخن از عشق بگوئید بگوئید
گوهر بعدی:شماره ۱۳۵ - شیخنا خیزو برون آی ز خود گامی چند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.