شماره ۱۶۰ - شاهدی مستانه آمد زاهدی مستور شد

شاهدی مستانه آمد زاهدی مستور شد
روزنخ کم زن که بر لوح این قضا مسطور شد ۱

خود پرستی دم زد از هستی و این چون و چرا
سطوت برق تجلی زد، بر او مقهور شد ۲

قصه ابلیس و آدم، نقل جم یا اهرمن
رمزی از افسانه ما و توئی مشهور شد ۳

تافت چون مصباح ذات حق زمشکوه صفات
قلب انسان از همه اعیان ز جاج نور شد ۴

از من و دل عارفی در کعبه و سنگ سیاه
زد مثلها تا چه حکمت زین سخن منظور شد ۵

سنگ میثاق است کو، چون در بیضا بود لیک
دست نامحرم بسودش چون شب دیجور شد ۶

این رقم را در ازل سطر از مداد نور بود
شد سیه چون در حجاب آب و گل مستور شد ۷

یکدل ویرانه بود این کعبه کز طوف ملک
نامش اندر چرخ چارم خانه معمور شد ۸

یک انا الحق بود گاهی از درخت موسوی
شد بلند آوازه گاهی از لب منصور شد ۹

قسم عارف باده عشق و شراب بیخودی
قسم زاهد جوی شیر و چشمه کافور شد ۱۰

بوالعجب دیدم که عارف صد هزاران ننگ داشت
زانچه از علم و هنر زاهد بدو مغرور شد ۱۱