هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و توصیفی است که حالات مستی و بیخودی یک معشوق را با تصاویر شاعرانه مانند چهره گلگون، طره آشفته، و نرگس مستانه به تصویر میکشد. شاعر از حالت نیمهخفته و نیمهبیدار معشوق، سکوت پستهاش، و گفتار ناگفته در حالت بیخودی سخن میگوید. همچنین، اشارهای به آرامش پس از سرکشی و زیباییهای ظاهری مانند حقه یاقوت و الماس مژگان دارد.
رده سنی:
16+
این متن دارای مضامین عاشقانه و اشارات به مستی و بیخودی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامناسب یا نامفهوم باشد. همچنین، درک عمیق تصاویر شاعرانه و مفاهیم انتزاعی آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۷۵ - دوش ترک مست ما با طره آشفته بود
دوش ترک مست ما با طره آشفته بود
چهر گلگونش بسان سرخ گل، بشکفته بود ۱
نرگس مستانه اش از بیخودی تا نیمه شب
نیمه ای بیدار بود و نیم دیگر خفته بود ۲
پسته خاموش او با باده نوشان خراب
در مقام بیخودی ناگفتنی ها گفته بود ۳
می کشید و رام شد از سرکشی آرام شد
نیمه شب آشفته و وقت سحر آلفته بود ۴
وقت آن عاشق خوش و فرخنده کش تا نیمه شب
حقه یاقوت با الماس مژگان سفته بود ۵
چهر گلگونش بسان سرخ گل، بشکفته بود ۱
نرگس مستانه اش از بیخودی تا نیمه شب
نیمه ای بیدار بود و نیم دیگر خفته بود ۲
پسته خاموش او با باده نوشان خراب
در مقام بیخودی ناگفتنی ها گفته بود ۳
می کشید و رام شد از سرکشی آرام شد
نیمه شب آشفته و وقت سحر آلفته بود ۴
وقت آن عاشق خوش و فرخنده کش تا نیمه شب
حقه یاقوت با الماس مژگان سفته بود ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۹۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۴ - حرف ما با تو شب دوش چه بود
گوهر بعدی:شماره ۱۷۶ - کفر زلف تو دگر باره مسلمانم کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.