شماره ۲۷۹ - شبی که تنگ لبت را چو جان ببر گیرم

شبی که تنگ لبت را چو جان ببر گیرم
چو جان نه بلکه زجان نیز تنگ تر گیرم ۱

ز فرق سر زنمت بوسه تا بحقه ناف
هزار بار و دگر باره اش ز سر گیرم ۲

چه جام جان بلب آرم تهی کنم قالب
پس آنکه از لب لعل تو کام برگیرم ۳

برم بموی میان و میان مویت دست
چنانکه در برت از پای تا بسر گیرم ۴

بماند پای ز رفتار و دست از کردار
بدین امید که دستیت در کمر گیرم ۵

تو رخ چه شمع برافروز تا چو پروانه
منت بشعله رخسار بال و پر گیرم ۶

شب وصال ز بیم فراق می لرزد
دل حبیب، ز حال دلش خبر گیرم ۷