شماره ۱۲ - از هر کجا که گلبن، بینند روی جان را

از هر کجا که گلبن، بینند روی جان را
پنهان کجا توان کرد خورشید آسمان را ۱

اعیان ثابته هست اسمای حضرت حق
دیدم همه مسماست کردم عیان عیان را ۲

روحی دمید در تن گفت او نفخته فیه
چون چشم جان گشادیم دیدیم آن دهان را ۳

خورشید روی خود را، آن ماه می نماید
همچون هلال می بین، آن طاق ابروان را ۴

در احسن صور حق خود را نمود مطلق
گر دیده پاک داری بشناس گلرخان را ۵

تو جبه ی بدن را، صد چاک زن که آن سرو
بند قبا چو بگشود بگشاد آن میان را ۶

او در میانه ی ما، ما در کنار اوئیم
عین الیقین شد آن سر، بگذر تو آن کمان را ۷

حق دل رباید از ما اما به چشم خوبان
در جان نگاه میدار سودای دلبران را ۸

دریای وحدت حق موج و حباب دارد
انسان حباب می دان، در بحر مردمان را ۹