شماره ۳۷ - مه و خورشید روی ما عیان است

مه و خورشید روی ما عیان است
که میگوید که آن مه رو نهان است ۱

نفخت فیه من روحی شنیدی
جهان جسم است و او مانند جان است ۲

ز انوار رخ فیاض آن ماه
جهان اندر جهان اندر جهان است ۳

زرنگ و بوی او امروز در باغ
گل سرخ و سفید و ارغوان است ۴

اگر جانرا ندیدی چشم بگشای
نظر کن قد آن سر روان است ۵

بفکر آن دهان جان در عدم شد
دلم گم شد در آن مو کومیان است ۶

از آن شد شعر کوهی همچو شکر
که او را وصف او ورد زبان است ۷