شماره ۹۸ - آن جگر گوشه دل از ما به لب میگون برد

آن جگر گوشه دل از ما به لب میگون برد
رونق باغ و چمن را برخ گلگون برد ۱

لب او باده ز خون دل ما می نوشد
چشم آن شوخ کباب از جگر پرخون برد ۲

غیر حق هیچکسی چون نبرد دل از دست
دل خود ذات خداوند جهان بیچون برد ۳

چارچوب تنم از آتش دل پاک بسوخت
تا از این شش جهتم بخت مرا بیرون برد ۴

برده بود او ز ازل جان و دل مشتاقان
نتوان گفت که این حضرت او اکنون برد ۵

در خم زلف تو پیوسته بخلوت بنشست
کوهی از هر دو جهان بادل خود یکسون برد ۶