شماره ۱۲۷ - دل از محبت دنیا و آخرت بردار

دل از محبت دنیا و آخرت بردار
بشو باشک نیاز و به بین بطلعت یار ۱

تا چو زلف از رخ زیبای تو سر بر گردیم
صفت از ذات تو هرگز نشود مایل یار ۲

بهوای قد سرو تو چو در خاک رویم
سر برآریم بمهر تو چو گل از گل یار ۳

فاعل مطلق ما او است عیان می بینم
هر چه خواهد بکند خاطر آن فاعل یار ۴

آن امانت که خدا عرض باشیا میکرد
هالک آمد همه خود بود بر آن حایل یار ۵