هوش مصنوعی: متن بالا یک شعر عرفانی و تمثیلی است که از مفاهیمی مانند فداکاری، عشق الهی، و مستی معنوی سخن می‌گوید. شاعر از تصاویری مانند انداختن کلوخ در آب، فداکاری مانند اسماعیل، نوشیدن می از دست کودک، و نور مهتاب برای بیان مفاهیم عمیق عرفانی استفاده کرده است.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عرفانی و نمادین است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فداکاری و مستی معنوی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

شماره ۱۳۱ - کلوخ جسم را در آب انداز

کلوخ جسم را در آب انداز
مکن مهمل بصد اشتاب انداز ۱

چو اسمعیل شوقر بان و سررا
به پیش تیغ آن قصاب انداز ۲

پس آنکه ذره سان جانی که داری
بر خورشید عالم تاب انداز ۳

بخور می از کف ده ساله طفلی
فغان در جان شیخ و شاب انداز ۴

نگارا تا ببوسم آن کف پای
چو مستان خویشرا در خواب انداز ۵

زخورشید رخت در جان کوهی
که آن نور است در مهتاب انداز ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۱۷۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۳۰ - شبی از غیر آن ماه دل افروز
گوهر بعدی:شماره ۱۳۲ - حق دمید اندر تن آدم نفس
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.