شماره ۱۷ - سودای عشق کرده زخود بی خبر مرا

سودای عشق کرده زخود بی خبر مرا
آسوده دل نموده زهر خیر وشر مرا ۱

بر هر چه بنگرم همه بینم جمال تو
عشق رخ تو کرده چه صاحب نظر مرا ۲

هر گه ک نوک مژه ات آید به یاد من
هر موی من زند به بدن نیشتر مرا ۳

شیرین لبان لعل تو الحق ز بوسه ای
کردند بی نیازز شهد و شکر مرا ۴

درد مرا مگر تو شفا بخشی ای حبیب
گو با طبیب تا ندهد دردسر مرا ۵

کی کامران شود به وصال توسیمتن
با اینکه درجهان نبود سیم وزر مرا ۶

اقبال من مگر نه بلند از تو شد چه شد
کردی زخاک راه چنین پست تر مرا ۷