شماره ۶۲ - شمع این نوری که می بینی به سر بگرفته است

شمع این نوری که می بینی به سر بگرفته است
پرتوی از روی یار ما به بر بگرفته است ۱

زآن به گرداو پرد پروانه تا سوزد همی
او ندانم از که این سر راخبر بگرفته است ۲

دوش دیدم در برش معشوق ما بنشسته بود
وز رخ اودر بر این نور اثر بگرفته است ۳

هر که را برند سر از تن دهدجان در زمان
شمع را نازم ز سر رسم دیگر بگرفته است ۴

از تنش هر گه بری سر فورا آرد جان پدید
در تن خون جان عالم رامگر بگرفته است ۵

می توان او را به بزم قرب جانان جای داد
هر که همچون شمع نوری درجگر بگرفته است ۶

زهره خواند در فلک شعر بلنداقبال را
نسخه گویا از عطارد وز قمر بگرفته است ۷