شماره ۱۳۲ - دانی ای مه که زهجرت چه به من می گذرد

دانی ای مه که زهجرت چه به من می گذرد
گذرد آنچه ز دی مه به چمن می گذرد ۱

آنچه بر زیبق و زر می گذرد از آتش
به دلم از غم توسیم بدن می گذرد ۲

به یمن گر گذر آری ز عقیق لب تو
خون حسرت به دل کان یمن می گذرد ۳

گذر آرد به سر زلف تو چون باد صبا
می ندانی که چه بر مشک ختن می گذرد ۴

باغبان قد توگر بیند وبویت شنود
در پیت افتد واز سرو و سمن میگذرد ۵

به کلیسای نصارا اگر آری گذری
از بت وبتکده بالله شمن می گذرد ۶

چشد از شربت لعل تو اگر طفل رضیع
لب به پستان نگذارد ز لبن می گذرد ۷

به زیارت گذری گر به سر اهل قبور
از پیت مرده همی پاره کفن می گذرد ۸

شکر وشهد ویا شعر بلند اقبال است
وصف لعل توچواو را به دهن می گذرد ۹