شماره ۱۵۴ - عمر رفت و روزگار اندر فراقت صرف شد

عمر رفت و روزگار اندر فراقت صرف شد
از غم روی تو موی قیرگونم برف شد ۱

باز عمر ما که صرف دوری دلدار گشت
عمر زاهدبین که محونحو وصرف صرف شد ۲

خون به چشمم می دهد هر دم که ریزد برکنار
در غم عشقت عجب خونین دلم کم ظرف شد ۳

خط مشکینت به رخ تا سبز چون زنگار گشت
اشک چشم من زحسرت سرخ چونشنگرف شد ۴

بردهر عضو من از دیدار رویت بهره ای
جز لبم کز بوسه لعل لبت بی طرف شد ۵

نقطه موهوم ثابت بر بلنداقبال گشت
تا دهانت آشکار اندر ادای حرف شد ۶