هوش مصنوعی: این شعر از حافظ است که به زیبایی‌های طبیعت، شراب، عشق و دل‌شکستگی می‌پردازد. شاعر از مستی، دلبری، و غم‌های عاشقانه سخن می‌گوید و با استفاده از استعاره‌هایی مانند «شیشه»، «جام»، «خنجر» و «زلف»، احساسات عمیق و گاه دردناک عشق را بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و استعاره‌های مرتبط با شراب و دل‌شکستگی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب یا نامفهوم باشد.

شماره ۱۷۰ - ترک من مست چوشد طرف کله بر شکند

ترک من مست چوشد طرف کله بر شکند
ساقیا کن حذر آن وقت که ساغر شکند ۱

ساتکین وقدح وبلبله وشیشه وجام
همه را بر سر هم ریزد ویکسر شکند ۲

دلبران دل شکنندآن بت کافر گه دل
گاه پهلو وگهی سینه وگه سر شکند ۳

چنگ در زلف خودازخشم زند از پی جنگ
رونق از مشک برد قیمت عنبر شکند ۴

خنجر از قهر کشد بر در و دیوار زند
بارها کشته چنان کرده که خنجر شکند ۵

همه بر پای وی افتید که این هم سر ما
بر سر مطرب اگر بربط ومزمر شکند ۶

به بلنداقبال آن شوخ شکر لب آموخت
که ز شیرین سخنی رونق شکر شکند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۱۸۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۶۹ - دست بر گیسو چودلبر می زند
گوهر بعدی:شماره ۱۷۱ - از خدا خواهم که چو من عاشق زارت کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.