شماره ۱۸۳ - بدبخت هر که بی هنر وبی ادب بود

بدبخت هر که بی هنر وبی ادب بود
گر برگ و بر درخت نیارد حطب بود ۱

روز است وآفتاب بلند است وهر کسی
روشن چراغ کرده که تاریک شب بود ۲

ما رسته از جهان وبه دلدار بسته دل
نفرت زخلق جستن ما زاین سبب بود ۳

شهد است چون شرنگ به کامم ز دست غیر
وز دست دوست زهر هلاهل رطب بود ۴

دیوانگی ز عشق که مکروه عالمی است
واجب به ما شد ار به کسی مسحتب بود ۵

ترکی ربوده دل ز کف من که همچو او
شوخی نه درعجم نه بتی درعرب بود ۶

آتش به جانم از بت خویش وبه من طبیب
گوید که گرمی تنت آثار تب بود ۷

من رندو مست وعاشق وبدنام و شیخ خام
کنعم کند ز عشق تو این بوالعجب بود ۸

اقبال هر که را که بلنداست در جهان
پیوسته گفتگوی تواش ورد لب بود ۹