شماره ۱۹۸ - مردمان بینند کز چشمم همی خون می رود

مردمان بینند کز چشمم همی خون می رود
کس نداند از کجا می آید وچون می رود ۱

پر شود دامانم از یاقوت و مرجان و عقیق
چون حدیثی بر لبم ز آن لعل میگون می رود ۲

روی مه زآن پر کلف شد وآسمان زآن نیلگون
دود آهم روز وشب از بس به گردون می رود ۳

عاقبت جانم ز تن ناچار خواهد شد برون
وز دلم مهر تونتوان گفت بیرون رود ۴

هرچه را بینی به عالم هست قانونی ولی
جور تو با ما است کو بیرون ز قانون میرود ۵

سوختم از آتش غم وین عجب کز آب چشم
از کنار هر کنارم رود جیحون می رود ۶

چون بلنداقبال حیران گشته عقل از کار خویش
رگ چولیلی می گشاید خون ز مجنون می رود ۷