هوش مصنوعی:
این متن عاشقانه و عرفانی بیانگر عشق و دلدادگی شاعر به معشوق است. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند شمع، پروانه، و بلبل، شدت عشق و فداکاری خود را نشان میدهد. او از معشوق میخواهد که در هر حال به یاد او باشد و با وجود درد و رنج عشق، حاضر است مانند پروانه در آتش عشق بسوزد. متن همچنین اشارهای به مفاهیم عرفانی مانند حرم و میخانه دارد که میتواند نمادهایی از معنویت و شهود باشند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و نمادها نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.
شماره ۲۴۶ - خواه اندر کعبه باش وخواه در بتخانه باش
خواه اندر کعبه باش وخواه در بتخانه باش
هرکجا باشی به یاد آن بت جانانه باش ۱
گفتمش شمع رخت چون برفروزد چون کنم
گفت بهر سوختن آماده چون پروانه باش ۲
گفتمش رخ چون پری داری وچون زنجیر زلف
گفت اگر دانسته ای هست این چنین دیوانه باش ۳
گفتمش خواهم که در زلفت رهی پیدا کنم
گفت دردست غمم دل ریش تر از شانه باش ۴
گفتمش جا در کجا داری که آیم پیش تو
گفت گاهی درحرم روگاه درمیخانه باش ۵
گفتمش نام تو را خواهم کنم ورد زبان
گفت یادم کن به دل بی منت از صد دانه باش ۶
چون بلند اقبال گفتم بلبل باغ توام
گفتم نه دربندآب و نه به فکر دانه باش ۷
هرکجا باشی به یاد آن بت جانانه باش ۱
گفتمش شمع رخت چون برفروزد چون کنم
گفت بهر سوختن آماده چون پروانه باش ۲
گفتمش رخ چون پری داری وچون زنجیر زلف
گفت اگر دانسته ای هست این چنین دیوانه باش ۳
گفتمش خواهم که در زلفت رهی پیدا کنم
گفت دردست غمم دل ریش تر از شانه باش ۴
گفتمش جا در کجا داری که آیم پیش تو
گفت گاهی درحرم روگاه درمیخانه باش ۵
گفتمش نام تو را خواهم کنم ورد زبان
گفت یادم کن به دل بی منت از صد دانه باش ۶
چون بلند اقبال گفتم بلبل باغ توام
گفتم نه دربندآب و نه به فکر دانه باش ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۱۹۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۵ - دلا غلام در دوست باش و سلطان باش
گوهر بعدی:شماره ۲۴۷ - زلف تو چو دودآمد وچهر تو چوآتش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
