شماره ۲۴۷ - زلف تو چو دودآمد وچهر تو چوآتش

زلف تو چو دودآمد وچهر تو چوآتش
و از آتش ودود تو دلم گشته مشوش ۱

جان ودلوهوش وخرد وصبر وتوانم
می بود وربود از کف من خال توهر شش ۲

ماهی به رخ اما نبود ماه زره پوش
سروی به قد اما نشود سروکمان کش ۳

بینی ودو ابرو ودوچشم تو برددل
اسمی بود اعظم ز چپ وراست منقش ۴

زلف تومرا چون شده زنجیر غمی نیست
دیوانه ام ار کرده ای از روی پریوش ۵

بر پیلتن اسب تو ببینم چو رخت را
همچون شه شطرنج شوم کش به کشی کش ۶

مانند بلنداقبال الحق نتوان گفت
در وصف رخ دوست کسی شعر چنین خوش ۷