شماره ۲۷۰ - فغان که دل به برم خون شد ازجفای فراق

فغان که دل به برم خون شد ازجفای فراق
خدا به داد دل من دهد سزای فراق ۱

روای طبیب مده درد سر مرا وبه خویش
که غیر مرگ نباشد دگر دوای فراق ۲

فراق را نمک ما دودیده کور کند
که تا یکی کشد از هر طرف عصای فراق ۳

اگر فراق بمیرد ز دیده خون باریم
من از برای دل خود دل از برای فراق ۴

بقای هیچ کسی نیست در فنای کسی
ولی بقای دل ما است در فنای فراق ۵

نوای نی عجب امشب به گوش جانسوز است
مگر که نائی ما می زند نوای فراق ۶

فراق یار چو آید ز پیش یار سزد
که درز اشک نمایم نثار پای فراق ۷

قلم بسوخت چوانگشت اندر انگشتم
چوخواستم بنویسم زماجرای فراق ۸

مدام ذکر دلش این بود بلنداقبال
که دور ساز خدایا زما قضای فراق ۹