شماره ۳۵۴ - ما ز گیسوی پریشانی تو آشفته تریم

ما ز گیسوی پریشانی تو آشفته تریم
زخیال لب چون لعل تو خونین جگریم ۱

نه ز خاکیم ونه از آب ونه از آتش وباد
آدمی شکل ولیکن نه ز جنس بشریم ۲

آگه از عالم اسرار وخبر ازهمه کار
لیک افتاده چومستان وز خودبی خبریم ۳

گنج قارون بر ما هست تلی خاکستر
که ز اشک ورخ خودمعدن زروگهریم ۴

تلخ کامیم به کام همه هستیم چو زهر
پای تا سر همه شوریم ولی نیشکریم ۵

دل ما دیده بسی دلبر وآمد برتو
لوحش الله که چه صافی دل وصاحب نظریم ۶

همه گفتیم ولی ذکر بلند اقبال است
ما چه نیکی طلبیم از توکه از بد بتریم ۷