شماره ۳۶۹ - ساقی ار باده دهی ساغر ما را خم کن

ساقی ار باده دهی ساغر ما را خم کن
از دل ما غم واندوه جهان راگم کن ۱

شاه آگاه ز می خوردن ما می باشد
هیچ اندیشه نه از شحنه نه از مردم کن ۲

دیدی آخر که به جان تو چه کرد آن سر زلف
بارها گفتمت ای دل حذر از کژدم کن ۳

هر بلائی رسد از دوست رسیده است دلا
نه شکایت دگر از چرخ ونه از انجم کن ۴

پشت گرمی طلب از عشق اگر اهل دلی
نه بکش منت از آتش نه طلب هیزم کن ۵

چند گندم بنمائی ودهی جو به کسان
جو نمائی کن وآنگاه کرم گندم کن ۶

گر که درویش طبیعت چو بلنداقبالی
خرقه پوشی ز نمد نه ز خز وقاقم کن ۷