شماره ۳۸۱ - ای ترک مشک طره کافور روی من

ای ترک مشک طره کافور روی من
دور از رخ توگشته چو کافور موی من ۱

سازی مس وجود مرا زره ده دهی
گرافکنی نظر ز کرامت به سوی من ۲

زد آتشی به خرمن عمرم هوای او
عشق رخش بریخت به خاک آبروی من ۳

گفتم ندانم از چه دلم مست وبی خود است
گفتا که خورده باده ناب از سبوی من ۴

گفتم که مبتلای زکامم به سال ومه
گفتا مگر رسیده به مغز تو بوی من ۵

گفتم که ره مرا به بهشت برین بود
گفتا بلی گرت گذر افتد به کوی من ۶

اقبال من بلنداز آن شد که روز وشب
از سروقامت تو بود گفتگوی من ۷