شماره ۳۸۳ - من پیرم و دل مرده تو داری به جبین چین

من پیرم و دل مرده تو داری به جبین چین
من خون جگر خورده بود لعل تو رنگین ۱

دامان من از اشک چو چرخ است پر اختر
بینم ز برماه تو طالع شده پروین ۲

از لب به رخ تو است چرا خون کبوتر
زد مژه تو بردل من چنگل شاهین ۳

عاشق دل من زلف توگردیده پریشان
مژگان به جفون تومنم خسته زوبین ۴

گفتند که چین است پر ازمشک وخطا بود
دیدیم چو زلف تو که مشک است پر ازچین ۵

ابروی تو کجا گشته ومن راست کمان قد
لعل تو شکر شعر من است این همه شیرین ۶

بالای تو موزون بود وشعر تو دلکش
گویند به طبع من وشعرم همه تحسین ۷

در آینه گر عکس رخ دوست نماید
بی شبهه که آن هم بود این هم نبود این ۸

از چیست به من انس نمی گیری وداری
ز ابروقد ودندان نون و الف وسین ۹

اندر ره وصلت همه هستندسبکبار
آوخ که همی بار خر من شده سنگین ۱۰

اقبال بلند است کسی را که ز عشقت
شد همچو بلند اقبال افتاده ومسکین ۱۱