هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از زبان شاعر به عود (چوب خوشبو) و ابر خطاب شده و از آنها میپرسد که تا کی قرار است بهشتآفرین و امیدبخش باشند، در حالی که باعث ناامیدی و رنج شاعر شدهاند. شاعر از تغییر رنگ رخساره خود از زرد به کبود و از سرخ به سیاه و سپید شکایت میکند.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
رباعی ۴۰۱ - ای عود بهشت فعل بیدی تا کی
ای عود بهشت فعل بیدی تا کی
وی ابر امید ناامیدی تا کی ۱
کردی بر من کبود رخ زرد آخر
ای سرخ سیاه گر سپیدی تا کی ۲
وی ابر امید ناامیدی تا کی ۱
کردی بر من کبود رخ زرد آخر
ای سرخ سیاه گر سپیدی تا کی ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۷۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۴۰۰ - تا چند ز جان مستمند اندیشی
گوهر بعدی:رباعی ۴۰۲ - بیداد تو بر جان سنایی تا کی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
