شماره ۴۶۷ - فغان که یار ندارد به ما سر یاری

فغان که یار ندارد به ما سر یاری
مگر کندمددی فضل حضرت باری ۱

سفیدگشت مرا موی در سیه بختی
امان ز گردش گردون و چرخ ز نگاری ۲

از آن زمان که ز من گشته یار من بیزار
ز زندگی دل و جانم گرفته بیزاری ۳

به روز وشب نبود مونسم به جز افغان
به سال ومه نشودهمدمم مگر زاری ۴

شنیده ام که بودچشم یار من بیمار
برو طبیب که خوش صحبتی است بیماری ۵

مگو بگفته ناصح چرا ندادم دل
ربوده دل ز کفم طره اش به طراری ۶

از آن زمان که گرفتار عشق گشته دلم
ندیده ام به برگلرخان مگر خواری ۷

بتا بیا وخلاصم کن از غم هجران
چه باک اگر گذری بر سرم به غمخواری ۸

چو لاله زار بود دامن بلند اقبال
ز بسکه خون دل ازدیده می کند جاری ۹