بخش ۱۰ - گفتگوی گل با بلبل

گل از بلبل از بس که در خنده شد
ز خود بلبل زار شرمنده شد ۱

به بلبل بگفت ار به من عاشقی
اگر من چو عذار تو چون وامقی ۲

نمردی چرا در فراق از غمم
که تا زنده گردی کنون از دمم ۳

مگر عاشقی کاری آسان بود
بلای دل و آفت جان بود ۴

بسا کس که در عاشقی مرده اند
بسی آرزوها به گل برده اند ۵

توکی همچو عشاق دلخسته ای
به تهمت به خود عشق را بسته ای ۶

اگر عاشقی کو ادب های تو
چه شد یا رب نیم شب های تو ۷

بودعاشق اندر بر دوست لال
شود محو جانان به بزم وصال ۸

تو بس گفتگو پیش من می کنی
تو آشوب ها در چمن می کنی ۹

رو از عاشقی دم مزن پیش من
نمک پاش کم باش بر ریش من ۱۰

بشو ساکت اندر برمن دمی
که تا گویم از وصف عاشق کمی ۱۱