بخش ۳۹ - مناجات

خدایا بزرگی تو داری و بس
نباشد به غیر از تو کس دادرس ۱

شریکی تو را نیست درکارها
به یکتائیت دارم اقرارها ۲

کنی ابر را بر چمن آبیار
دوباره خزان را کنی نوبهار ۳

برآری ز گل گل ز گل رنگ و بو
به بلبل دهی عشق از حسن او ۴

دهی پشه را بر سرپیل زور
کنی شیر را عاجز از دست مور ۵

ز یک قطره آب منی پروری
بتی گلرخ وبدهیش دلبری ۶

توئی درهمه جا به هر کس عیان
ولی لایرائی ولی لامکان ۷

چه قدرت بودبا خیال وخرد
که آن یا که این ره بسویت برد ۸

توئی آفریننده این وآن
شتر را توئی صاحب وساربان ۹

توگفتی بگوآنچه من گفته ام
ندانم چه میگویم آشفته ام ۱۰

غرض اینکه درجمع وخرج جهان
تویی باقی و بس نه این و نه آن ۱۱