بخش ۶۱ - حکایت

شبی رفت دزدی سوی خانه ای
که چون مرغ پیدا کند دانه ای ۱

بسی جستجوکرد چیزی ندید
ز بدبختی خویش شد ناامید ۲

ز گرما بر اوگشت غالب عطش
که نزدیک آن شد که افتد به غش ۳

بیامد پی آب نزدیک چاه
به چاهش بیفتاد ناگه نگاه ۴

که نه چرخ دارد نه دلوونه بند
مؤذن صفت شد صدایش بلند ۵

که ای صاحب خانه بیدار شو
ز حال خود ومن خبردار شو ۶

برفتیم لب تشنه از خانه ات
ندیدیم بومی به ویرانه ات ۷

برون آ در خانه ات را ببند
مبادا که غیری رساندگزند ۸

ببین تا چه خوش گفت او درجواب
که داده است ما را خدا فتح باب ۹

کسی راکه جاه است بی بند ودول
چه باکش ز دزد وچه ترسش ز غول ۱۰

مرا نیست مالی کهترسم ز کس
نه دزدم که خوف آورم از عسس ۱۱