شماره ۵ - ای ترک خطا، ماه ختن، سرو دل آرا

ای ترک خطا، ماه ختن، سرو دل آرا
بر سوخته ی خویش ببخشای خدا را ۱

در هر شکن افتاده هزاران چو دل ما
مشکن دل ما، شانه مزن زلف دو تا را ۲

سودازده ی زلف توم، مرحمتی کن
صد نیش به جان است از این مار دو تا را ۳

از باد غبار در تو صد گله دارم
کین سرمه سلامی نکند دیده ی ما را ۴

چشمان تو خوش ساخته با ابرو و مژگان
کافر عجب از کف ندهد قبله نما را ۵

حال دل صد پاره به جانان که رساند؟
کاندر حرمش ره نبود باد صبا را ۶

من خود به کجا، یار کجا این چه «وفایی» است
با پادشهان کی سر و کار است گدا را؟ ۷