شماره ۲۱ - ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است

ای آن که خطت سبز، لبت آب حیات است
گرد شکرستان مگر این جوی نبات است ۱

زین لب چه تکلم، چه تبسم، همه شیرین
مانا لب شیرین تو صد کوزه نبات است ۲

یارا نرهانم زخم زلف تو دل را
زان روی که شام غم تو روز نجات است ۳

جامی شب دوشین به من شیفته دادند
کین باده ی نوشین ز خرابات، زکات است ۴

گر کافر زلفم پی آن لعل دلارا
عیبم مکن آب حیوان در ظلمات است ۵

ساقی به سر پیر مغان باده بگردان
کاین شیشه چراغ شب آه درجات است ۶

هر جا که منم در طلب روی تو هستم
گویی که منم تشنه و روی تو فرات است ۷

زین رفتن و باز آمدنم دل بربودند
این کیست چنین دلبر و شیرین حرکات است ۸

اوصاف جمال تو «وفایی» چه نویسد
اندازهٔ حسن تو که بیرون ز صفات است ۹