شماره ۲۵ - بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا

بر دل و بر دیده گفتم: هر کجا خواهی بیا
گفت: آخر روشن است این، هر کجا جای من است ۱

گفتمش: برخاستی شوری عجب در ما زدی!
در قیامت، گفت: این هم شور از پای من است ۲

کس نمی داند به جز دلداده ی آن زلف و خال
آن چه از داغ تو در سر سویدای من است ۳

گر چه هستم پر خطا دارم امید مغفرت
صد هزاران جرم بخشد آن که مولای من است ۴

من چه گویم شرح حال خود «وفایی» پیش دوست
زان که داند هرچه در رنگ و هیولای من است ۵